گفت على هذا . تا آخرالامر جملهء انبياء با امم ايشان بر محمّد - صلعم - آيند ؛ و گويند : اى پيش از همه و بيش از همه ! امروز روز تو است ؛ در شفاعت بگشاى و به حضرت درآى . و همه را از اين حيرت برهان . محمّد - صلعم - درآيد ؛ و حق را ثنا گويد . از حضرت اجازه خواهد . ندا آيد كه : « اشفع تشفّع ، و سل تعط « 130 » » . شيخ - رض - مىگويد : پس معلوم شد كه : « 131 » تقدّم محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بر جميع انبياء و سيادت او بر طوايف اصفياء ، از روى تعيّن شخصى وى در حالتى خاصّ است ؛ كه آن حالت شفاعت است در روز قيامت . و از آن جهت بطريق عموم ، بيان تقدّم نفرمود ؛ تا لازم نيايد تقدّم وى در امور كلّى و جزئى ؛ تا چون فرمايد كه : « أنتم اعلم بأمور دنياكم » ؛ يا در صورت فضل عمر و امثال آن ، و ذكر آن ، هيچ بر وى لازم نگردد . باز جهت فضيلتى ديگر محمّد را ، لطيفهء ديگر « 132 » بيان كرد ، و گفت كه : در اين حال ، شفاعت كه خاصّ محمّد را است در روز قيامت ، او را رتبتى و تقدّمى بموجب اسمى از اسماء الهى - كه آن الرّحمن است - حاصل شد . و شرح اين ، از آن حديث معلوم گردد كه در خبر معتبر است كه : در روز قيامت اوّل كسى كه شفاعت كند و شفاعت او قبول كنند ، محمّد رسول اللّه باشد . و بعد از وى ديگر انبياء باشند . و بعد از انبياء اولياء باشند . و بعد از اولياء مؤمنان باشند . و آخرتر كسى كه شفاعت كند [ اسم الرحمن باشد كه در حضرت ذات ارحم الراحمين - تعالى شأنه - شفيع گردد « 133 » ] . پس ما را معلوم شد كه : اسم الرّحمن كه بخشنده و بخشاينده است از براى

--> ( 130 ) - ن : سل تعطه ( ك ) با توجه به اصل حديث تصحيح شد . ( 131 ) - ن : پس تقدم محمد - ص - بر . . . ( ش - ت ) . ( 132 ) - ن : فضيلتى ديگر بيان كرد و گفت ( ت ) . ( 133 ) - ن : شفاعت كند ، ارحم الراحمين باشد ( ك - ت ) .